Epifiz Bezi Nasıl Açılır? Üçüncü Göz Nasıl Temizlenir? (Detaylı)

[Root]

İnsan bazen yalnızca bakmak istemez. Daha derin görmek ister.
Olayların yüzeyine değil özüne yaklaşmak ister.
Kendini tanımak ister.
İçinde neden bir ağırlık olduğunu anlamak ister.

Epifiz bezi ve üçüncü göz üzerine duyulan büyük ilgi biraz da buradan doğar. Çünkü insan ruhu yalnızca yaşamakla yetinmez. Yaşadığını anlamlandırmak ister. İçindeki karanlığı çözmek ister. Kafasının içindeki uğultudan kurtulmak ister. Daha berrak bir bilinç haline ulaşmayı hayal eder.

Fakat burada en başta çok önemli bir ayrım yapmak gerekir. Epifiz bezi gerçek bir yapıdır. Beynin içinde yer alır ve bedenin biyolojik ritmiyle ilişkilidir. Üçüncü göz ise daha çok spiritüel ve felsefi geleneklerde kullanılan bir simgedir. Yani biri bedene aittir. Diğeri ise anlam dünyasına.

Bu yüzden epifiz bezi nasıl açılır sorusu çoğu zaman doğrudan biyolojik bir sorudan çok içsel bir arayışın ifadesidir. Aslında sorulan şey şudur. İnsan kendi içini nasıl daha net görür. Sezgisini nasıl güçlendirir. Zihnini nasıl sadeleştirir. Hayata nasıl daha uyanık yaklaşır.

Bana kalırsa bu soruların cevabı kapalı bir kapıyı zorla açmakta değil. Üzerimize çöken fazlalıkları yavaş yavaş ayıklamakta saklıdır.

Epifiz Bezi Açmak Ne Demektir​

Bu konuda en çok yapılan hata epifiz bezini gizli bir enerji düğmesi gibi düşünmektir. Sanki bir gün bir yöntem bulunacak ve insanın içindeki görünmeyen bir kapı bir anda açılacakmış gibi anlatılır. Oysa insan zihni de bedeni de böyle işlemez.

Bazı şeyler baskıyla açılmaz. Tersine baskı gördükçe kapanır. Zihin de böyledir. Ruh da böyledir.

Epifiz bezini açmak ifadesi çoğu zaman mecaz olarak kullanılır. İnsan bunu söylerken aslında daha canlı bir sezgiye kavuşmayı kasteder. Daha yüksek bir farkındalık düzeyini hayal eder. İç konuşmaların arasından hakiki sesi duymayı ister. Fakat böyle bir süreç tek tuşla başlayan sihirli bir aydınlanma değildir.

Üçüncü Göz Nedir​

Üçüncü göz kavramı farklı inanç ve düşünce geleneklerinde içgörü ile ilişkilendirilir. Bu kavram genellikle insanın görünenin arkasını hissedebilmesiyle açıklanır. Yalnızca gözleriyle değil bilinciyle görmesiyle ilgilidir. Bir tür derin kavrayış halidir.

Bu bakış açısına göre üçüncü göz fiziksel bir organ değildir. Daha çok ruhsal farkındalığın simgesidir. Kişinin hem dış dünyayı hem de kendi iç dünyasını daha duru bir şekilde algılayabilmesi anlamına gelir.

Fakat bu noktada dengeli olmak gerekir. Çünkü modern çağda üçüncü göz konusu çoğu zaman abartılı vaatlerle sunuluyor. Birkaç teknikle insanın bambaşka bir varlığa dönüşeceği söyleniyor. Oysa insanın özü öyle kolay değişmez. İçsel değişim sabır ister. Dürüstlük ister. Bazen acı da ister.

Üçüncü göz dediğimiz şey belki de en sade anlamıyla şudur. İnsan kendi hayatına bir an için dışarıdan bakabildiğinde. Kendi yalanlarını fark ettiğinde. Kendi kaçışlarını gördüğünde. İlk kez gerçekten uyanmaya başladığında içsel bakışı da açılır.

Üçüncü Göz Nasıl Kirlenir​

Aslında burada kullanılan dil bile başlı başına düşündürücüdür. Çünkü üçüncü göz temizlenir denir. Demek ki önce kirlendiği varsayılır.

Peki insanın iç bakışı nasıl kirlenir?

Yalanla kirlenir.
Aşırı gürültüyle kirlenir.
Düzensiz yaşamla kirlenir.
Sürekli kıyasla kirlenir.
Duygularını bastırmakla kirlenir.
Kendi gerçeğinden uzaklaşmakla kirlenir.

Bugünün insanı hiç olmadığı kadar uyarana maruz kalıyor. Bir ekrandan diğerine geçiyor. Bir içerikten başka bir içeriğe savruluyor. Bir başkasının hayatını izlerken kendi içinin sesini duyamaz hale geliyor. Böyle olunca farkındalık zayıflıyor. Dikkat dağılıyor. Zihin dağınık hale geliyor. Ruhun üzerine ince ama ağır bir toz çöküyor.

İşte birçok insanın üçüncü gözün kapanması dediği şey çoğu zaman budur. İçsel merkezini kaybetmek. Dikkatin parçalanması. Sessizliğe yabancılaşmak. Kendi iç sesini gürültü içinde duyamamak.

Bu yüzden temizlik dediğimiz şey yalnızca spiritüel bir ritüel değildir. Daha çok zihinsel ve duygusal yüklerden arınma halidir.

Gerçek berraklık çoğu zaman yavaş gelir.
Sessizlikle gelir.
Düzenle gelir.
Yüzleşmeyle gelir.
İnsanın kendini kandırmayı bırakmasıyla gelir.

Yani açılması gereken şey bazen epifiz değil. İnsanın kendi iç görüşüdür.

Epifiz Bezi Nasıl Açılır Sorusu Neden Bu Kadar Soruluyor​

Çünkü insan modern hayatta çok şey biliyor ama az şey hissediyor.
Çok şey görüyor ama az şey anlıyor.
Çok konuşuyor ama kendini az duyuyor.

Büyük şehirler. Hızlı hayatlar. Uykusuz geceler. Bitmeyen kaygılar. Sürekli uyarılan sinir sistemi. Bütün bunlar insanın iç dünyasını bulanıklaştırıyor. Kişi sonra bu bulanıklığa bir isim arıyor. Bazen onu enerji düşüklüğü diye anlatıyor. Bazen tıkanıklık diyor. Bazen de üçüncü gözün kapanması diyor.

Aslında yaşanan şey çoğu zaman çok daha insani. İnsan yoruluyor. Ruh da yoruluyor. Dikkat de yoruluyor. Ve yorulan şey berraklığını kaybediyor.

Bu yüzden epifiz bezi nasıl açılır sorusunun altında çoğu zaman şu gizli arzu vardır.
Daha dingin olmak istiyorum.
Daha net düşünmek istiyorum.
Kendimi yeniden duymak istiyorum.
İçimdeki sisi dağıtmak istiyorum.

Bu arzu küçümsenecek bir şey değildir. Tam tersine insanın kendine dönme isteği çoğu zaman en kıymetli başlangıçtır.

Üçüncü Göz Temizliği Aslında Nedir​

Bana kalırsa üçüncü göz temizliği denilen şey mistik bir gösteriden çok daha sade bir süreci anlatır. Bu süreç insanın kendi içinde bir temizlik yapmasıdır. Fazla düşünceleri ayıklamasıdır. Kendine ait olmayan yükleri fark etmesidir. Yavaş yavaş iç sesine yer açmasıdır.

Bazen bu temizlik bir sabah sessizliğinde başlar.
Bazen uzun zamandır ertelediğin bir gerçekle yüzleşirken başlar.
Bazen de artık kendine yalan söylemek istemediğini fark ettiğinde başlar.

İnsan sandığından daha çok şeyi içinde taşır. Eski kırgınlıklar. Yarım kalmış duygular. Söylenmeyen sözler. Bastırılmış öfke. Geçmeyen suçluluk. Kime ait olduğu bile belli olmayan beklentiler.

Bunlar zamanla iç dünyayı kalabalıklaştırır. İçgörüyü zayıflatır. Sezgiyi bulanıklaştırır. Sonra kişi kendi içini bile yabancı bir yer gibi hissetmeye başlar.

Temizlik tam da burada gerekir. Fakat bu temizlik kaçmakla olmaz. Yüzleşmekle olur. Güzel sözlerle değil. Gerçek sözlerle olur. Süslemekle değil. Sadeleşmekle olur.

İçsel Berraklık İçin Neler Yapılabilir​

İnsan bazen çok karmaşık cevaplar bekler. Oysa en gerçek adımlar çoğu zaman oldukça sadedir.

İlk adım sessizliktir. Her gün kısa da olsa kendinle sessiz kalabilmek önemlidir. Hiçbir şey açmadan. Hiçbir şey dinlemeden. Sadece durarak. Zihnin ilk anda daha da dağılabilir. Bu normaldir. Çünkü gürültüden çıkan zihin önce kendi dağınıklığını fark eder.

İkinci adım düzendir. Geceyi gece gibi yaşamak. Gündüzü gündüz gibi karşılamak. Uyku düzenine saygı göstermek. Bedenin ritmini ciddiye almak. İnsan ruhunun da düzenle ilişkisi vardır. Bedeni sürekli dağılmış olan kişinin zihni de çoğu zaman dağılır.

Üçüncü adım yazmaktır. Yazı insanın kendini yakaladığı aynalardan biridir. Ne hissettiğini. Neden yorulduğunu. Neden huzursuz olduğunu kağıda döktüğünde içindeki düğümler görünür hale gelir. Görünen şeyle çalışmak kolaylaşır.

Dördüncü adım sadeliktir. Her şeyi azaltmak değil. Gereksizi ayıklamak. Kafanı meşgul eden şeylerin hepsi sana ait değildir. Seni tüketen her bağ kutsal değildir. Seni yoran her alışkanlık vazgeçilmez değildir.

Beşinci adım dürüstlüktür. Belki de en önemlisi budur. Çünkü insan kendine dürüst davranmadan hiçbir içsel kapıyı gerçekten aralayamaz. Kendi korkusunu görmeyen biri cesareti tanıyamaz. Kendi kırgınlığını kabul etmeyen biri huzuru tam anlamıyla bulamaz.

Sahte Spiritüel Vaatlere Dikkat Etmek Gerekir​

Bu alanın en büyük sorunlarından biri hızlı sonuç vaat eden yüzeysel anlatılardır. İnsanlara birkaç gün içinde arınacakları söylenir. Gizli bilgiler verileceği iddia edilir. Bir nesneye. bir sese. bir tekniğe olağanüstü anlamlar yüklenir.

Oysa insan ruhu pazarlama cümleleriyle dönüşmez.

Bir insan yıllardır bastırdığı duygulardan birkaç günde kurtulamaz. Dağılmış bir zihni bir anda berraklaşmaz. İçgörü emek ister. Sabır ister. Çoğu zaman geri dönüp tekrar bakmayı ister.

Bu yüzden epifiz bezini açmak ya da üçüncü gözü temizlemek gibi kavramlara yaklaşırken ölçülü olmak gerekir. Bunları mutlak gerçekler gibi değil simgesel anlatımlar gibi düşünmek daha sağlıklıdır. Çünkü bazen insanın aradığı mucize değil. Kendisini daha sahici yaşama cesaretidir.

Felsefi Açıdan Üçüncü Göz​

Felsefe bize şunu öğretir. İnsan yalnızca dış dünyayı değil kendini de yanlış okuyabilir. Kimi zaman kendi arzularını bile tanıyamaz. Kimi zaman kendine ait sandığı hayatın aslında başkalarının beklentileriyle örüldüğünü fark etmez.

Üçüncü göz dediğimiz şey biraz da bu yanılsamaların çözülmesidir. İnsanın kendi gerçeğine yaklaşmasıdır. Başkalarının sesiyle değil kendi sesiyle yaşamayı öğrenmesidir.

Belki de üçüncü gözün açılması denilen şey olağanüstü şeyler görmek değildir. Çok sıradan ama çok derin bir şeyi fark etmektir. Ben neden böyle yaşıyorum sorusunu dürüstçe sorabilmektir. Neden sürekli aynı döngüye giriyorum diye kendine bakabilmektir. Neden huzursuzum sorusundan kaçmamaktır.

İnsan en çok kendine dürüst olduğunda büyür.
En çok sustuğunda bazı şeyleri duyar.
En çok yavaşladığında bazı şeyleri görür.

Bu yüzden hakiki farkındalık bağıran bir deneyim değildir. Sessiz bir aydınlanmadır.